കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും വരൾച്ചയും സീസണൽ കുടിയേറ്റം വർധിപ്പിക്കുന്നു; പഠനമുടക്കം, പഠനനഷ്ടം, ബാലവേല എന്നിവയിൽ നിന്ന് കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കാൻ കുടിയേറ്റ സൗഹൃദ വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനം അനിവാര്യം
ന്യൂഡൽഹി: ഇന്ത്യയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ഖാരിഫ് വിളവെടുപ്പ് അവസാനിക്കുന്നതോടെ സീസണൽ കുടിയേറ്റം സജീവമാകുകയാണ്. എന്നാൽ ഇത്തവണ രൂക്ഷമായ വരൾച്ചയും കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും ഈ കുടിയേറ്റത്തിന് പുതിയൊരു മാനം നൽകുന്നു. കൃഷിയിടങ്ങൾ ഉണങ്ങുകയും കാർഷിക വരുമാനം കുറയുകയും ഗ്രാമീണ മേഖലകളിലെ ഉപജീവനമാർഗങ്ങൾ ചുരുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നതോടെ കൂടുതൽ കുടുംബങ്ങൾ തൊഴിൽ തേടി കരിമ്പുപാടങ്ങൾ, ഇഷ്ടികക്കളങ്ങൾ, നിർമാണമേഖലകൾ തുടങ്ങിയ ഇടങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങേണ്ടിവരുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രതിസന്ധി നേരിടുന്ന വിഭാഗങ്ങളിലൊന്നാണ് കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളുടെ കുട്ടികൾ.

കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം കുടിയേറ്റത്തിന്റെ സമ്മർദം വർധിപ്പിക്കുന്നു
കൃഷിയെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്ന നിരവധി കുടുംബങ്ങൾക്ക് വരൾച്ച വലിയ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ജലലഭ്യത കുറയുക, വിളനാശം സംഭവിക്കുക, കൃഷിയിൽനിന്നുള്ള വരുമാനം ഇടിയുക തുടങ്ങിയ സാഹചര്യങ്ങൾ കുടുംബങ്ങളെ താൽക്കാലിക തൊഴിലുകൾ തേടാൻ നിർബന്ധിതരാക്കുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ ഉപജീവനത്തിനായി താമസസ്ഥലം മാറുന്ന കുടുംബങ്ങളിലെ കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം തുടരുക എന്നത് വലിയ വെല്ലുവിളിയായി മാറുന്നു.
കരിമ്പ് വെട്ടൽ, ഇഷ്ടിക നിർമാണം, കെട്ടിടനിർമാണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന തൊഴിലാളികൾ പലപ്പോഴും ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് മാറേണ്ടിവരുന്നു. തൊഴിലിടങ്ങളിൽ സ്ഥിരമായ താമസസൗകര്യവും കുട്ടികൾക്കുള്ള വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനവും ലഭ്യമല്ലെങ്കിൽ കുട്ടികളുടെ പഠനം തടസ്സപ്പെടും. ചില കുടുംബങ്ങൾക്ക് കുട്ടികളെ നാട്ടിലെ ബന്ധുക്കൾക്കൊപ്പം നിർത്താൻ കഴിയാത്തതിനാൽ അവരും മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം കുടിയേറുന്നു.
ഇതോടെ കുട്ടികൾക്ക് ഒരു അധ്യയനവർഷത്തിനിടെ ഒന്നിലധികം തവണ സ്കൂൾ മാറേണ്ടിവരാം. പുതിയ സ്കൂളിൽ പ്രവേശനം ലഭിച്ചാലും മുൻപ് പഠിച്ച പാഠഭാഗങ്ങളിലെ വ്യത്യാസം, ഭാഷാപ്രശ്നങ്ങൾ, രേഖകളുടെ അഭാവം, പഠനത്തിലെ തുടർച്ചക്കുറവ് എന്നിവ പുതിയ വെല്ലുവിളികളായി ഉയരുന്നു.
9.29 കോടി കുടിയേറ്റ കുട്ടികൾ: വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ എത്രപേർ പിന്നാക്കം?
ലഭ്യമായ സെൻസസ് കണക്കുകൾ ഉദ്ധരിച്ച് രാജ്യത്ത് 9.29 കോടി കുടിയേറ്റ കുട്ടികളുണ്ടെന്നത് വിദ്യാഭ്യാസപരമായ ആശങ്ക ഉയർത്തുന്ന കാര്യമാണ്. എന്നാൽ ഈ കണക്കിന്റെ അടിസ്ഥാനവർഷവും നിർവചനവും വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. കുടിയേറ്റ കുടുംബങ്ങളിലെ എല്ലാ കുട്ടികളും ഒരേ രീതിയിലുള്ള വിദ്യാഭ്യാസ പ്രതിസന്ധി നേരിടുന്നില്ലെങ്കിലും, സീസണൽ കുടിയേറ്റം മൂലം പഠനം മുടങ്ങുന്ന കുട്ടികളുടെ കൃത്യമായ എണ്ണം കണ്ടെത്തുന്നത് പ്രധാന വെല്ലുവിളിയാണ്.
നിലവിൽ സ്കൂളിന് പുറത്തുള്ള കുടിയേറ്റ കുട്ടികളുടെ എണ്ണത്തെക്കുറിച്ച് വിശ്വസനീയവും സമഗ്രവുമായ കണക്ക് ലഭ്യമല്ലെന്നത് നയരൂപീകരണത്തെയും പദ്ധതികളുടെ ഫലപ്രാപ്തി വിലയിരുത്തുന്നതിനെയും ബാധിക്കുന്നു. എത്ര കുട്ടികൾ പഠനം തുടരുന്നു, എത്രപേർക്ക് ഇടക്കാലത്ത് സ്കൂൾ മാറേണ്ടിവരുന്നു, എത്രപേർ പഠനം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള കൃത്യമായ വിവരങ്ങൾ ലഭ്യമാകണം.
കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ ചേർന്നിട്ടുണ്ടെന്നത് മാത്രം അവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസാവകാശം സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടുവെന്നതിന് തെളിവല്ല. അവർക്ക് സ്ഥിരമായി ക്ലാസുകളിൽ പങ്കെടുക്കാനും പഠനനിലവാരം നിലനിർത്താനും അടുത്ത ക്ലാസിലേക്ക് വിജയകരമായി കടക്കാനും കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നതും വിലയിരുത്തണം.
നീതി ആയോഗ് റിപ്പോർട്ട് ഉയർത്തുന്ന ആശങ്കകൾ
നീതി ആയോഗിന്റെ School Education System in India: Temporal Analysis and Policy Roadmap for Quality Enhancement എന്ന റിപ്പോർട്ട് കുടിയേറ്റ കുട്ടികൾ നേരിടുന്ന വിദ്യാഭ്യാസപരമായ ഒഴിവാക്കലിലേക്ക് ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കുന്നു. കുടിയേറ്റം മൂലമുണ്ടാകുന്ന സ്കൂൾ പഠനമുടക്കം ചിലപ്പോൾ അഞ്ചുമുതൽ ആറുമാസം വരെ നീളാമെന്നാണ് റിപ്പോർട്ടിൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്ന പ്രധാന ആശങ്കകളിലൊന്ന്.
ഇത്രയും ദീർഘകാലം പഠനത്തിൽനിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുന്നത് കുട്ടികളുടെ പഠനപുരോഗതിയെ ഗൗരവമായി ബാധിക്കും. ക്ലാസ് മുറിയിൽനിന്നുള്ള അകൽച്ച വായന, എഴുത്ത്, ഗണിതം തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാനശേഷികളിൽ പിന്നാക്കാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കാം. സ്കൂളിലെ സാമൂഹികബന്ധങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നതും കുട്ടികളുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തെയും പഠനത്തോടുള്ള താൽപര്യത്തെയും ബാധിക്കും.
പുതിയ സ്ഥലത്തെ സ്കൂൾ സംവിധാനവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിയാത്ത കുട്ടികൾ ക്രമേണ പഠനത്തിൽ പിന്നിലാകുന്നു. തുടർന്ന് സ്കൂളിൽ പോകാനുള്ള താൽപര്യം കുറയുകയും ഹാജർ ക്രമരഹിതമാകുകയും ചെയ്യാം. കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ രൂക്ഷമാകുമ്പോൾ കുട്ടികൾ മാതാപിതാക്കളെ തൊഴിൽസ്ഥലങ്ങളിൽ സഹായിക്കാനും നിർബന്ധിതരാകുന്നു. ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യം കുട്ടികളെ ബാലവേലയുടെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽനിന്നുള്ള സ്ഥിരമായ പുറന്തള്ളലിന്റെയും അപകടത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.
വിദ്യാഭ്യാസപ്രവേശനത്തിൽനിന്ന് പഠനത്തുടർച്ചയിലേക്ക്
2001-ൽ ആരംഭിച്ച സർവശിക്ഷാ അഭിയാൻ രാജ്യത്തെ എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം ഉറപ്പാക്കാനുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട പദ്ധതിയായിരുന്നു. ഗ്രാമീണവും പിന്നാക്കവുമായ പ്രദേശങ്ങളിൽ വിദ്യാഭ്യാസ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുന്നതിനൊപ്പം, സാധാരണ സ്കൂൾ സംവിധാനത്തിൽ സ്ഥിരമായി പങ്കെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത കുട്ടികൾക്കായി പ്രാദേശിക സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ബദൽ വിദ്യാഭ്യാസ മാതൃകകളും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളുടെ കുട്ടികൾക്ക് പഠനത്തുടർച്ച ഉറപ്പാക്കാൻ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിൽ നടപ്പാക്കിയ ഇത്തരം സംവിധാനങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നവയാണ്:
- സീസണൽ ഹോസ്റ്റലുകൾ: മാതാപിതാക്കൾ തൊഴിൽ തേടി കുടിയേറുമ്പോൾ കുട്ടികൾക്ക് നാട്ടിൽത്തന്നെ താമസിച്ച് പഠനം തുടരാനുള്ള സൗകര്യം.
- റസിഡൻഷ്യൽ സ്കൂളുകൾ: സ്ഥിരമായ താമസവും പഠനസൗകര്യങ്ങളും ലഭ്യമാക്കി വിദ്യാഭ്യാസം തടസ്സപ്പെടുന്നത് കുറയ്ക്കുന്ന സംവിധാനം.
- ബസ്തി ശാലകൾ: ചേരികളിലും തൊഴിലാളി വാസകേന്ദ്രങ്ങളിലും കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം ലഭ്യമാക്കുന്നതിനുള്ള പ്രാദേശിക പഠനകേന്ദ്രങ്ങൾ.
- സഖർ ശാലകൾ: കരിമ്പ് വെട്ടൽ തൊഴിലാളികളുടെ കുട്ടികൾക്ക് കരിമ്പ് കൃഷിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തൊഴിൽമേഖലകളിൽ വിദ്യാഭ്യാസം ലഭ്യമാക്കുന്നതിനുള്ള സ്കൂളുകൾ.
- ടെന്റ് സ്കൂളുകൾ: നിർമാണത്തൊഴിലാളികളുടെ താമസകേന്ദ്രങ്ങൾക്കും നിർമാണസ്ഥലങ്ങൾക്കും സമീപം കുട്ടികൾക്ക് പഠനസൗകര്യം ഒരുക്കുന്ന താൽക്കാലിക സ്കൂളുകൾ.
- ട്രാൻസിറ്റ് വിദ്യാഭ്യാസ കേന്ദ്രങ്ങൾ: കുടിയേറ്റത്തിനിടയിലും പഠനത്തിൽനിന്ന് പൂർണമായി വിട്ടുനിൽക്കാതിരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഇടക്കാല പഠനകേന്ദ്രങ്ങൾ.
ഈ മാതൃകകൾ കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസപ്രവേശനം മെച്ചപ്പെടുത്താൻ സഹായിക്കുമെങ്കിലും, അവയുടെ ഫലപ്രാപ്തി സ്ഥിരമായ ധനസഹായം, പരിശീലനം ലഭിച്ച അധ്യാപകർ, പഠനസാമഗ്രികൾ, കുട്ടികളുടെ കൃത്യമായ തിരിച്ചറിയൽ, വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഏകോപനം എന്നിവയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
വിദ്യാഭ്യാസാവകാശ നിയമവും ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയവും
2009-ലെ കുട്ടികളുടെ സൗജന്യവും നിർബന്ധിതവുമായ വിദ്യാഭ്യാസാവകാശ നിയമം (Right of Children to Free and Compulsory Education Act — RTE) കുട്ടികൾക്ക് പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കേണ്ടതിന്റെ നിയമപരമായ അടിത്തറ ഉറപ്പാക്കുന്നു. 2020-ലെ ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയവും (National Education Policy — NEP) സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ പിന്നാക്കാവസ്ഥ നേരിടുന്ന കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസപ്രവേശനത്തിനും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു.
എന്നാൽ നിയമങ്ങളും നയങ്ങളും നിലവിലുണ്ടെന്നത് മാത്രം പ്രായോഗിക തടസ്സങ്ങൾ പരിഹരിക്കില്ല. കുടിയേറ്റം നടത്തുന്ന കുട്ടികൾക്ക് പുതിയ സ്ഥലത്ത് പ്രവേശനം ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ, പഠനരേഖകൾ കൈമാറപ്പെടുന്നുണ്ടോ, ഭാഷാപരമായ പിന്തുണ ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ, പഠനത്തിലെ വിടവുകൾ നികത്താൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കണം.
പ്രത്യേകിച്ച്, ഒരു സംസ്ഥാനത്തുനിന്ന് മറ്റൊരു സംസ്ഥാനത്തേക്ക് കുടിയേറുന്ന കുടുംബങ്ങളുടെ കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസാവകാശം തുടർച്ചയായി ലഭിക്കണം. കുട്ടിയുടെ വിദ്യാഭ്യാസം മാതാപിതാക്കളുടെ തൊഴിൽസ്ഥലത്തെയോ താൽക്കാലിക താമസത്തെയോ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഒഴിവാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
നീതി ആയോഗിന്റെ നിർദേശങ്ങൾ: കുടിയേറ്റ സൗഹൃദ വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനം
കുടിയേറ്റ കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസപ്രശ്നങ്ങൾക്ക് தீர்வு കാണുന്നതിനായി നീതി ആയോഗ് റിപ്പോർട്ടിൽ പരാമർശിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട നടപടികളിൽ കുടിയേറ്റത്തിന് അനുയോജ്യമായ സ്കൂൾ സംവിധാനങ്ങൾ, ബ്രിഡ്ജ് ലേണിങ് കേന്ദ്രങ്ങൾ, കൈമാറ്റം ചെയ്യാവുന്ന വിദ്യാഭ്യാസരേഖകൾ തുടങ്ങിയവ ഉൾപ്പെടുന്നു.
കുടിയേറ്റത്തിന് അനുയോജ്യമായ സ്കൂളുകൾ: തൊഴിലാളികൾ എത്തിച്ചേരുന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ കുട്ടികളുടെ എണ്ണം കണക്കിലെടുത്ത് താൽക്കാലികമോ അനുയോജ്യമായ സമയക്രമമുള്ളതോ ആയ പഠനസൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കണം. കുട്ടികളുടെ തൊഴിൽസ്ഥലങ്ങളുടെയും താമസകേന്ദ്രങ്ങളുടെയും സമീപത്ത് വിദ്യാഭ്യാസസേവനങ്ങൾ ലഭ്യമാക്കുന്നതും പ്രധാനമാണ്.
ബ്രിഡ്ജ് ലേണിങ് കേന്ദ്രങ്ങൾ: പഠനത്തിൽ ദീർഘകാല ഇടവേള നേരിട്ട കുട്ടികളെ വീണ്ടും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ മുഖ്യധാരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ പ്രത്യേക പഠനപരിപാടികൾ ആവശ്യമാണ്. കുട്ടികളുടെ നിലവിലെ പഠനനിലവാരം വിലയിരുത്തി അടിസ്ഥാനശേഷികൾ മെച്ചപ്പെടുത്തുകയും പിന്നീട് പ്രായത്തിനും പഠനനിലവാരത്തിനും അനുയോജ്യമായ ക്ലാസുകളിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കുകയും വേണം.
കൈമാറ്റം ചെയ്യാവുന്ന വിദ്യാഭ്യാസരേഖകൾ: കുട്ടികൾ സ്കൂൾ മാറുമ്പോൾ അവരുടെ പഠനവിവരങ്ങൾ പുതിയ സ്കൂളിലേക്ക് കൈമാറാൻ കഴിയണം. രേഖകളുടെ അഭാവം മൂലം പ്രവേശനം വൈകുകയോ പഠനത്തുടർച്ച നഷ്ടപ്പെടുകയോ ചെയ്യാതിരിക്കാൻ ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങളും സ്കൂളുകൾ തമ്മിലുള്ള ഏകോപനവും പ്രയോജനപ്പെടുത്താം.
പഠനനഷ്ടം നികത്താനുള്ള പിന്തുണ: കുടിയേറ്റം കഴിഞ്ഞ് സ്കൂളിൽ തിരിച്ചെത്തുന്ന കുട്ടികൾക്ക് അധിക ക്ലാസുകൾ, അടിസ്ഥാനശേഷി വികസന പരിപാടികൾ, ഭാഷാപരമായ സഹായം, വ്യക്തിഗത പഠനപിന്തുണ എന്നിവ നൽകണം.
കുടിയേറ്റം നിരീക്ഷിക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങൾ: കുട്ടികൾ ഏത് പ്രദേശത്തുനിന്നാണ് വരുന്നത്, എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്, എത്രകാലം അവിടെ താമസിക്കുന്നു, പഠനം തുടരുന്നുണ്ടോ തുടങ്ങിയ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കണം. കുട്ടികളുടെ സ്വകാര്യത സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് സ്കൂളുകൾ, തദ്ദേശസ്ഥാപനങ്ങൾ, തൊഴിൽവകുപ്പ്, ശിശുസംരക്ഷണ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവ തമ്മിൽ ഏകോപനം ഉറപ്പാക്കണം.
ബാലവേലയുടെ അപകടം തടയണം
വിദ്യാഭ്യാസമുടക്കവും കുടുംബങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയും കുട്ടികളെ തൊഴിൽമേഖലകളിലേക്ക് എത്തിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം. കരിമ്പ് വെട്ടൽ, ഇഷ്ടിക നിർമാണം, നിർമാണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ഇടങ്ങളിൽ കുട്ടികൾ മാതാപിതാക്കളെ സഹായിക്കുന്നതായി കാണപ്പെടുമ്പോൾ, അത് അവരുടെ പ്രായം, ചെയ്യുന്ന ജോലിയുടെ സ്വഭാവം, തൊഴിൽസാഹചര്യങ്ങൾ എന്നിവ പരിഗണിച്ച് ഗൗരവമായി പരിശോധിക്കണം.
കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസാവകാശം സംരക്ഷിക്കുന്നതോടൊപ്പം ബാലവേല നിരോധനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയമങ്ങളും ഫലപ്രദമായി നടപ്പാക്കണം. തൊഴിലുടമകൾ, കരാറുകാർ, തൊഴിലാളി ക്ഷേമ സംവിധാനങ്ങൾ, പ്രാദേശിക ഭരണകൂടങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സഹകരണത്തോടെ കുട്ടികളെ സ്കൂളിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിക്കുന്നതിനുള്ള ഇടപെടലുകൾ നടത്തേണ്ടതുണ്ട്.
അതേസമയം, കുടുംബങ്ങളുടെ ഉപജീവനപ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാതെ കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസപ്രശ്നം മാത്രം പരിഹരിക്കാനാവില്ല. തൊഴിലാളികൾക്ക് സാമൂഹിക സുരക്ഷ, തൊഴിൽസ്ഥലങ്ങളിൽ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾ, കുട്ടികൾക്കുള്ള സുരക്ഷിത താമസം, പോഷകാഹാരം, ആരോഗ്യപരിരക്ഷ എന്നിവ ലഭ്യമാക്കുന്നതും നിർണായകമാണ്.
കേരളത്തിനും പ്രസക്തമായ വെല്ലുവിളി
അന്തർസംസ്ഥാന കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികൾക്ക് തൊഴിൽ നൽകുന്ന പ്രധാന സംസ്ഥാനങ്ങളിലൊന്നായ കേരളത്തിലും കുടിയേറ്റ കുടുംബങ്ങളിലെ കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസപ്രവേശനവും പഠനത്തുടർച്ചയും പ്രാധാന്യമുള്ള വിഷയമാണ്. ഭാഷാവ്യത്യാസം, മാതാപിതാക്കളുടെ ജോലിസമയം, താമസസ്ഥലങ്ങളുടെ സ്ഥിരതയില്ലായ്മ, സ്കൂൾ പ്രവേശന നടപടികളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവില്ലായ്മ തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ കുട്ടികൾക്ക് വെല്ലുവിളിയാകാം.
ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ കുട്ടികളുടെ മാതൃഭാഷയിലുള്ള അടിസ്ഥാന പിന്തുണ, സ്കൂൾ പ്രവേശനത്തിന് സഹായിക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങൾ, പഠനനിലവാരം വിലയിരുത്തുന്നതിനുള്ള നടപടികൾ, കുടുംബങ്ങളുമായി നിരന്തര സമ്പർക്കം, തൊഴിലാളി ക്യാമ്പുകളിലും താമസകേന്ദ്രങ്ങളിലും ബോധവത്കരണം എന്നിവ പ്രയോജനകരമാകും.
കേരളത്തിൽ ഉൾപ്പെടെ വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ കുടിയേറ്റ കുട്ടികളുടെ എണ്ണം, സ്കൂൾ പ്രവേശനം, ഹാജർ, പഠനമുടക്കം, പഠനം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം എന്നിവ സംബന്ധിച്ച കൃത്യമായ വിവരങ്ങൾ ലഭ്യമാകുന്നത് പദ്ധതികൾ ഫലപ്രദമായി ആസൂത്രണം ചെയ്യാൻ സഹായിക്കും. ഇത്തരം നടപടികൾ സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സഹകരണത്തോടെയാണ് മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകേണ്ടത്.



