കൊച്ചി: ഒരു വശത്ത് സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും അതിവേഗ ജീവിതത്തിന്റെയും പിന്നാലെ പായുന്ന യുവതലമുറ. മറുവശത്ത്, ഒരിക്കൽ കുടുംബത്തിന്റെ താങ്ങും തീരുമാനങ്ങളുടെ കേന്ദ്രവുമായിരുന്ന മുതിർന്നവർ പതിയെ ഏകാന്തതയിലേക്ക്. കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ജീവിതത്തിൽ വേഗത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന ഈ മാറ്റം ഇനി കുടുംബപ്രശ്നം മാത്രമല്ല; ആരോഗ്യ, സാമൂഹിക സുരക്ഷ, പരിചരണം, സാമ്പത്തിക ആസൂത്രണം എന്നിവയെ ഒരുപോലെ ബാധിക്കുന്ന വലിയ പൊതുപ്രശ്നമായി മാറുകയാണ്.
കേരളം ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ പ്രായമാകുന്ന സമൂഹങ്ങളിലൊന്നാണ്. സംസ്ഥാന ആരോഗ്യവകുപ്പിന്റെ ജനസംഖ്യാ കണക്കുകൾ പ്രകാരം 60 വയസും അതിന് മുകളിലും പ്രായമുള്ളവരുടെ എണ്ണം 2026-ൽ ഏകദേശം 67.68 ലക്ഷം, അതായത് ജനസംഖ്യയുടെ 19 ശതമാനം, ആയി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. 2036-ൽ ഇത് ഏകദേശം 84.18 ലക്ഷം, അഥവാ 23 ശതമാനം, ആയി ഉയരുമെന്നാണ് കണക്ക്.
അതായത്, കേരളത്തിൽ പ്രായമായവരുടെ എണ്ണം കൂടുന്നതിന് അനുസരിച്ച് അവരെ പരിചരിക്കേണ്ട കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ ലഭ്യത അതേ വേഗത്തിൽ കൂടുന്നില്ല. ഇതാണ് വരും വർഷങ്ങളിൽ സംസ്ഥാനത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സാമൂഹിക വെല്ലുവിളികളിലൊന്നായി മാറാൻ പോകുന്നത്.
കേരളത്തിന്റെ വാർധക്യ പ്രതിസന്ധിക്ക് പ്രധാന കാരണങ്ങളിലൊന്ന് തൊഴിൽ-വിദ്യാഭ്യാസ ആവശ്യങ്ങൾക്കായുള്ള യുവതലമുറയുടെ കുടിയേറ്റമാണ്. ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിദേശരാജ്യങ്ങളിലേക്കും ഇന്ത്യയിലെ മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കും യുവാക്കൾ മാറുമ്പോൾ, മാതാപിതാക്കൾ നാട്ടിലെ വീടുകളിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്ന സാഹചര്യം വർധിക്കുന്നു.
മക്കളുമായി ഫോൺവിളിയിലൂടെ ബന്ധം നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അസുഖം വരുമ്പോൾ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുക, മരുന്ന് വാങ്ങുക, വീട്ടുജോലികളിൽ സഹായിക്കുക, അടിയന്തര സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഒപ്പമുണ്ടാകുക തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ ഫോൺവിളിക്ക് പകരക്കാരനാകാൻ കഴിയില്ല.
കേരളത്തിലെ കുടിയേറ്റ കുടുംബങ്ങളിലെ മുതിർന്നവരെക്കുറിച്ചുള്ള സമീപകാല പഠനവും ഇതേ പ്രശ്നത്തിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്നു. കുടുംബാംഗങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് താമസിക്കുന്ന രീതി കുറയുകയും വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാകുന്ന മുതിർന്നവരുടെ എണ്ണം വർധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതോടെ ഔപചാരിക പരിചരണ സംവിധാനങ്ങളുടെ ആവശ്യകത ഉയരുന്നതായി പഠനം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. പരിചരണച്ചെലവ്, ഡേ കെയർ സംവിധാനങ്ങളുടെ പരിമിതികൾ, ആവശ്യാനുസൃത സേവനങ്ങളുടെ അഭാവം എന്നിവ പ്രധാന തടസ്സങ്ങളായും പഠനം കണ്ടെത്തി.
വാർധക്യത്തെ ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളിലൂടെ മാത്രം കാണാനാകില്ല. ശാരീരിക ആരോഗ്യത്തോടൊപ്പം മാനസികവും സാമൂഹികവുമായ ആരോഗ്യം കൂടി പരിഗണിക്കേണ്ട ഘട്ടമാണിത്.
ജീവിതപങ്കാളിയുടെ മരണം, മക്കളുടെ കുടിയേറ്റം, സുഹൃത്തുക്കളുമായുള്ള ബന്ധം കുറയുക, വിരമിക്കലോടെ സാമൂഹിക ഇടപെടലുകൾ ചുരുങ്ങുക, സാമ്പത്തിക ആശ്രിതത്വം തുടങ്ങിയവ മുതിർന്നവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഏകാന്തത വർധിപ്പിക്കാം.
ഒരിക്കൽ കുടുംബത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളിൽ സജീവമായിരുന്ന ഒരാൾക്ക് പിന്നീട് സ്വന്തം കാര്യങ്ങളിൽ പോലും മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരുന്നത് ആത്മാഭിമാനത്തെയും സാമൂഹിക പങ്കാളിത്തത്തെയും ബാധിക്കുന്ന സാഹചര്യമാകാം.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ വാർധക്യപരിചരണം എന്നത് മരുന്നും ആശുപത്രിയും മാത്രം ഉൾപ്പെടുന്ന വിഷയമല്ല. സംസാരിക്കാൻ ഒരാൾ, സഹായം ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ എത്തുന്ന ഒരാൾ, സമൂഹത്തിൽ തനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഒരു സ്ഥാനമുണ്ടെന്ന ബോധം എന്നിവയും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്.
കേരളത്തിന്റെ ആരോഗ്യസംവിധാനം വികസിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ദീർഘകാല പരിചരണം ആവശ്യപ്പെടുന്ന പ്രായമായ ജനസംഖ്യയുടെ വർധന പുതിയ സമ്മർദങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു മുതിർന്ന വ്യക്തിക്ക് ചികിത്സ ലഭിക്കുന്നത് മാത്രം മതിയാകില്ല. പരിശോധനകൾക്കായി കൊണ്ടുപോകാൻ, ഭക്ഷണം നൽകാൻ, മരുന്ന് കൃത്യമായി കഴിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ, ഡിസ്ചാർജിന് ശേഷം വീട്ടിൽ പരിചരിക്കാൻ — തുടർച്ചയായ സഹായം ആവശ്യമാണ്.
ഇത്തരം സാഹചര്യത്തിലാണ് care economy, അഥവാ പരിചരണത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള സാമ്പത്തിക-തൊഴിൽ മേഖലയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച പ്രസക്തമാകുന്നത്. പരിശീലനം ലഭിച്ച കെയർഗിവർമാർ, ഹോം കെയർ സേവനങ്ങൾ, ഡേ കെയർ സെന്ററുകൾ, ജെറിയാട്രിക് സേവനങ്ങൾ, പാലിയേറ്റീവ് കെയർ, മാനസിക പിന്തുണ എന്നിവയ്ക്ക് വരും വർഷങ്ങളിൽ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കേണ്ടിവരും.
കേരളത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത കുടുംബഘടനയിൽ വലിയ മാറ്റമാണ് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. വലിയ കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്ന് ചെറിയ കുടുംബങ്ങളിലേക്കുള്ള മാറ്റം, വിവാഹവും പ്രസവവും വൈകുന്നത്, കുറഞ്ഞ ജനനനിരക്ക്, വിദേശ-അന്തർസംസ്ഥാന കുടിയേറ്റം, ആയുർദൈർഘ്യത്തിലെ വർധന എന്നിവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് ജനസംഖ്യയുടെ പ്രായഘടന മാറുന്നത്.
കേരള സ്റ്റേറ്റ് പ്ലാനിങ് ബോർഡിന്റെ 2026 റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം, 60 വയസിന് മുകളിലുള്ളവരുടെ അനുപാതം വർധിക്കുന്നതിനു പിന്നിൽ ദീർഘകാലത്തെ കുറഞ്ഞ ജനനനിരക്ക്, ഉയർന്ന ആയുർദൈർഘ്യം, തൊഴിൽപ്രായത്തിലുള്ള ജനങ്ങളുടെ വലിയ തോതിലുള്ള കുടിയേറ്റം എന്നിവ പ്രധാന ഘടകങ്ങളാണ്.
ഇതിന്റെ മറ്റൊരു പ്രതിഫലനം old-age dependency ratio ഉയരുന്നതാണ്. 60 വയസിന് മുകളിലുള്ളവരുടെ എണ്ണം 15–59 പ്രായക്കാരുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്ന ഈ അനുപാതം കേരളത്തിൽ 2011-ലെ 19.6 ശതമാനത്തിൽ നിന്ന് 2021-ൽ 26.1 ശതമാനമായി ഉയർന്നതായും 2031-ൽ 34.3 ശതമാനത്തിലെത്തുമെന്നാണ് കണക്കെന്നും റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നു.
